Κυριακή απόγευμα. Ώρα για διόρθωση εκθέσεων. Μετά την προετοιμασία για το θέμα που θα διορθώσω, αναλαμβάνω το γραπτό του Δημήτρη. Ο Δημητράκης στην τάξη είναι ένα ζωηρό παιδάκι.
Η προφορική και γραπτή του εικόνα κυμαίνεται σε μέτριο επίπεδο. Η αντίληψή του και η δυνατότητα κατανόησης των ερωτήσεων αφήνουν περιθώριο εξάσκησης και σταδιακής βελτίωσης. Μετά την ανάγνωση του προλόγου, αλλά και κατά τη διάρκεια του κυρίου μέρους της έκθεσής του, διαπίστωσα ότι ο Δημητράκης δεν είχε το παραμικρό λάθος και μάλιστα η συνολική παρουσία του γραπτού του ξεπερνούσε κατά πολύ το μέτρο των δυνατοτήτων του. Παρόμοια κατάσταση συνάντησα και σε πολλά άλλα γραπτά…
Τετάρτη απόγευμα. Την ώρα του διαλείμματος στο φροντιστήριο βλέπω με μεγάλη έκπληξη και χαρά μπροστά μου τον Χριστόφορο. Ο Χριστόφορος, φοιτητής πλέον – ανδράκι κανονικό – μας περιγράφει με παραστατικότητα τη φοιτητική του ζωή και καταφέρνει να μας ανασύρει στη μνήμη εικόνες και στιγμές των δικών μας – φοιτητικών – χρόνων. Όταν φθάσαμε τη συζήτηση στις πανεπιστημιακές υποχρεώσεις – εργασίες, η προσέγγισή του ήταν αφοπλιστική
- Δάσκαλε, δεν κουράζομαι καθόλου…έχω αγοράσει premium chatgpt, το οποίο συμβουλεύομαι σχεδόν πάντα και με προσωπική καθοδήγηση τα καταφέρνω σε όλα. Άλλωστε, οι καθηγητές μας, μας προειδοποιούν ότι μπορούν να ελέγξουν τις ΑΙ εργασίες αλλά πάντα βρίσκω τρόπους και ξεπερνώ τα εμπόδια.
Παρασκευή βράδυ. Επιστρέφω από τα μαθήματα εξαντλημένος. Η γυναίκα μου σε παρόμοια κατάσταση αλλά για διαφορετικούς λόγους. Είχε καθαρίσει σχολαστικά όλο το σπίτι, είχε σιδερώσει μία ντάνα από ρούχα,είχε μαγειρέψει για το ΣΚ και το βλέμμα της μετέφερε επιθετικότητα και αποφασιστικότητα συνάμα. - Λάζαρε το αποφάσισα…θα κάνουμε οικονομίες και θα αγοράσουμε ανθρωποειδές ρομποτάκι για τις δουλειές του σπιτιού. Έκανα έρευνα αγοράς και θα μας βοηθήσει πολύ στις καθημερινές εργασίες, όπως σκούπισμα, πλύσιμο πιάτων, τοποθέτηση ρούχων στο πλυντήριο και σιδέρωμα. Μάλιστα, θα το ονομάσουμε Έμιλυ για να αλληλεπιδρούμε σε προσωπικό επίπεδο και να νιώθουμε οικεία μαζί του.
Τα είχα χαμένα. Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε vertigo (ίλιγγο). Ήταν τόσο ενημερωμένη για τις δυνατότητες του ρομπότ μέσω τεχνητής νοημοσύνης, που το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να καθίσω απαλά στον καναπέ και να μονολογήσω: «Γεια σου Έμιλυ….δόξα τω ΑΙ» Λάζαρος Ι. Κόλλιας, εκπαιδευτικός
