Ο Βαγγέλης Λιόλιος και οι αυλικοί του είχαν την ίδια λανθασμένη εντύπωση που είχε -κι εξέφρασε- ο Κώστας Ρήγας: Ότι στη Λιβαδειά – εν προκειμένω στο Δίστομο – είναι κάποιοι χωρικοί που δεν γνωρίζουν μπάσκετ. Κούνια που τους κούναγε. Η αμετροέπεια σε συνδυασμό με την άγνοια τους οδήγησαν σε μια παταγώδη αποτυχία, σε ένα Βατερλό, που ακόμα δεν γνωρίζουν τις συνέπειες. Θα το μάθουν (όλοι) σε βάθος χρόνου.
Ο Εθνικός Διστόμου ανακοίνωσε πως επισήμως, με απόφαση της ΕΟΚ, η ομάδα θα αγωνίζεται του χρόνου στη φυσική της έδρα, στο Δίστομο. Ένα γήπεδο που κουβαλά τη βαριά κληρονομιά μιας πόλης, η οποία είναι ιδιαίτερη για όλο τον ελληνισμό, ου μην για την ανθρωπότητα.
Οφείλει, αν σέβεται την ιστορία του (η ιστορία του πάντως δύσκολα θα σεβαστεί αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί) να βγει ο Νίκος Νικολόπουλος να μας εξηγήσει γιατί πήρε άδεια το γήπεδο. Τι έχει μεσολαβήσει από τις αρχές Μαΐου μέχρι σήμερα και άλλαξε απόφαση η ΕΟΚ. Έγιναν εργασίες; Άλλαξαν πράγματα; Πώς το κλειστό άνοιξε τις πύλες του;
Καμία περαιτέρω εργασία δεν έγινε. Απλά κατάλαβαν ότι η ετσιθελική απόφαση απαγόρευσης θα τους οδηγούσε σε περιπέτειες. Όχι πως τις γλίτωσαν; Ο συγκεκριμένος παράγοντας σύντομα θα αντιληφθεί πως το «αποφασίζουμε και διατάζουμε» δεν περνά στη χώρα, πόσο μάλλον στο Δίστομο.
Αυτοί τσάκισαν τον Λιόλιο
Βεβαίως, ο Νικολόπουλος εντολές εκτελούσε. Δεν τον απαλλάσσει των ευθυνών του, δεν τον τιμά. Εγώ τον γνώρισα ως έναν περήφανο παράγοντα, που έβαζε το χέρι στην τσέπη για την αγάπη του για το άθλημα κι έφτιαξε μια σπουδαία ομάδα στην Ξάνθη. Η μετάλλαξη σε πειθήνιο εκτελεστικό όργανο και η μετατροπή του σε «αυλικό» τού Λιόλιου, είναι -στα δικά μου μάτια- ακατανόητη.
Ο Λιόλιος θέλησε να δείξει πυγμή, αλλά δεν λογάριασε δύο ανθρώπους: Τον Νίκο Καφρίτσα και τον Γιάννη Σταθά. Ο ένας δεν είναι απλά πρόεδρος μιας επαρχιακής ομάδας. Είναι ένας ισχυρός παράγοντας της ευρύτερης περιοχής, ένας σπουδαίος επαγγελματίας, μα πάνω απ’ όλα ένας παθιασμένος άνθρωπος που δεν βολεύεται με λιγότερο ήλιο.
Μια οικογένεια δοσμένη στον Εθνικό, που αγάπησε -και την αγάπησε- το Δίστομο. Το μάτι τού Νίκου γυαλίζει, όταν τον αδικήσεις. Συνδυασμένο με την «τρέλα» και τον ψυχισμό της Πέγκυς, τη μεθοδικότητα του Δημήτρη και το πείσμα τής Κωνσταντίνας, έχετε την εικόνα όχι μιας εξαιρετικής οικογένειας, αλλά του τι είναι Εθνικός.
Το Δίστομο έχει έναν δήμαρχο, ο οποίος είναι από… άλλη πάστα. Όσοι -όχι ο αδαής Λιόλιος- γνωρίζουν από την κεντρική πολιτική σκηνή και την ιστορία τού τόπου, ξέρουν τι σημαίνει Γιάννης Σταθάς. Παραφράζω τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. «Από τους καρχαρίες ξέφυγε, τις τίγρεις τις ξεγέλασε, σιγά που θα τον έτρωγαν οι κοριοί».
Ο Σταθάς έστειλε εγκαίρως το μήνυμα: Με το Δίστομο κανείς δεν παίζει. Θα έλεγα, γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, ούτε με αυτόν και τον Καφρίτσα παίζεις κανείς. Ρωτήστε και τον Ηλία Μπουρμά, κάτι ξέρει. Αυτοί οι δύο τσάκισαν τον τσαμπουκά τού Λιόλιου.
Όχι ανέξοδα. Ο Εθνικός ΔΕΝ κατέβηκε στον τελευταίο αγώνα πλέι οφ, δείχνοντας πως θα το φτάσει ως το τέλος. Και να ξέρετε, αυτή η οριστική και αμετάκλητη δικαίωση, δεν είναι το τέλος. Η Αναστασία Σωτηροπούλου ακόμα γράφει. Αυτή είναι ο νέος εφιάλτης για το παρεάκι… Γιατί στους δύο χωρά και τρίτος.
Το Δίστομο, ο Καφρίτσας, ο Σταθάς, ο Εθνικός, έστειλαν μήνυμα προς όλο το ελληνικό μπάσκετ. Μια φούσκα είναι ο Λιόλιος και η παρέα του. Ταράξτε τους στη νομιμότητα και σύντομα θα αποτελούν μια κακή ανάμνηση. Σαν τον προκάτοχό τους, τον Γιώργο Βασιλακόπουλο. Το ζήτημα είναι να μην τριτώσει το κακό, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα.
Για την ώρα, Βαγγέλη έχασες. Με το Δίστομο κανείς δεν τα βάζει. Το έμαθες το μάθημα. Κοίτα να βοηθήσεις τον Νίκο, τώρα που έρχονται τα δύσκολα…
