Έδωσε ζωή στα καμένα δέντρα της Πάρνηθας ο Αλιαρτινός Σπύρος Ντασιώτης – Η συγκινητική ανάρτηση του αδελφού του, Γιώργου Ντασιώτη

Μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση του Αντιπεριφερειάρχη Βοιωτίας, Γιώργου Ντασιώτη, για τον αδελφό του, Σπύρο Ντασιώτη, γλύπτη, ζωγράφο και ποιητή, με αφορμή τα εγκαίνια έκθεσης έργων του στις Αχαρνές.

Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο όπως είναι. Και υπάρχουν κι εκείνοι που μπορούν να δουν όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτό που φαίνεται.

Ο αδελφός μου, Σπύρος, ανήκει στους δεύτερους και με περηφάνια θα μιλήσω για αυτόν.

Γλύπτης, ζωγράφος, ποιητής. Μα πάνω απ’ όλα, ένας καλλιτέχνης που δεν δημιουργεί απλώς με τα χέρια του. Δημιουργεί με την ψυχή του. Γιατί η δική του τέχνη δεν περιορίζεται σε αυτό που βλέπουν τα μάτια. Αναζητά αυτό που αισθάνεται η ψυχή, αυτό που ψιθυρίζει η σιωπή, αυτό που υπάρχει αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε.

Το 2012, μέσα στο καμένο δάσος της Πάρνηθας, απέναντι από το παλιό Σανατόριο, εκεί όπου η καταστροφή είχε αφήσει πίσω της κορμούς που όλοι θεωρούσαν νεκρούς, ο Σπύρος είδε κάτι διαφορετικό.

Είδε ζωή.

Με τους απανθρακωμένους κορμούς, με προσωπική εργασία, επιμονή, αμέτρητες ώρες, ακόμη και μέσα στη νύχτα, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη από κανέναν φορέα, παρά μόνο με τη βοήθεια λίγων φίλων, δημιούργησε το Πάρκο των Ψυχών.

Δεν θέλησε απλώς να δώσει μια δεύτερη μορφή στα καμένα δέντρα. Θέλησε να τους δώσει ψυχή. Να τα συνδέσει με τις ψυχές των ανθρώπων που έζησαν κάποτε απέναντι, στο Σανατόριο της Πάρνηθας. Ανθρώπων που, όσο ζούσαν, πολλές φορές αντιμετωπίστηκαν σαν να ήταν ήδη νεκροί.

Έτσι, από το φαινομενικά νεκρό γεννήθηκε κάτι ζωντανό. Ένας τόπος μνήμης, συναισθήματος, συνέχειας και ελπίδας. Ένας τόπος που μιλούσε για τη ζωή εκεί όπου οι περισσότεροι έβλεπαν μόνο τον θάνατο.

Κι ας μην υπήρξε ποτέ η φροντίδα και η συντήρηση που του άξιζε. Κι ας το αλλοίωσε ο χρόνος και η εγκατάλειψη. Το Πάρκο των Ψυχών κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς, να χαραχτεί στη συνείδηση των ανθρώπων και να κρατήσει ζωντανό το μήνυμα για το οποίο δημιουργήθηκε.

Κάποτε τον ρώτησα πώς αισθάνεται που το έργο του φθείρεται και χάνεται.Η απάντησή του ήταν από εκείνες που δεν χρειάζονται σχολιασμό:

«Έδωσε αυτό που έπρεπε, έκανε τον κύκλο του και έκλεισε. Εγώ αυτό που έπρεπε το έκανα».

Αυτή είναι η δική του σχέση με τη δημιουργία. Δεν την αντιμετωπίζει ως ιδιοκτησία, ούτε ως μνημείο προσωπικής προβολής. Τη βλέπει σαν μια πράξη που έχει τον δικό της προορισμό, τον δικό της κύκλο ζωής.

Και απόψε, στα εγκαίνια της έκθεσης έργων του στο «Πέτρινο» Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αχαρνών, ανάμεσα σε ξυλόγλυπτα και πίνακες ζωγραφικής, ακούστηκαν τόσο όμορφα και σπουδαία λόγια για εκείνον, την τέχνη του, την ευαισθησία του και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον κόσμο.Γιατί ο Σπύρος δεν δημιουργεί απλώς μορφές. Δημιουργεί υπάρξεις.

Κάθε έργο του έχει τη δική του ιστορία, τη δική του φωνή. Και εκείνος, σαν να αφουγκράζεται κάτι που οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να ακούσουμε, γράφει γι’ αυτό ένα ποίημα. Το ποίημα που θα έλεγε το ίδιο το έργο αν μπορούσε να μιλήσει.

Απόψε μίλησαν σπουδαίοι άνθρωποι για αυτόν. Όταν τους άκουγα να μιλούν για τον Σπύρο, δεν αισθάνθηκα έκπλήξη. Γιατί εγώ τον γνωρίζω από τότε που γεννήθηκε. Ήξερα από παιδί αυτόν τον τρόπο που έβλεπε, αισθανόταν και αντιλαμβανόταν τον κόσμο. Ήξερα, σχεδόν πάντα, ποια θα ήταν η επόμενη φράση του, γιατί αυτή η ιδιαίτερη ματιά υπήρχε μέσα του από πάντα.

Σήμερα, βλέποντας τα έργα του και ακούγοντας όσα ειπώθηκαν γι’ αυτόν, σκέφτομαι πως τελικά ο καλλιτέχνης γεννιέται. Δεν γίνεται.

Θυμάμαι, επίσης, τα εγκαίνια του Πάρκου των Ψυχών το 2012. Εκεί βρίσκονταν πολλοί εκπρόσωποι φορέων και πρόσωπα που όχι μόνο δεν τον είχαν στηρίξει, αλλά είχαν σταθεί εμπόδιο στην προσπάθειά του. Όλοι περίμεναν την καθιερωμένη στιγμή της κορδέλας. Κι εκείνος, με την αντισυμβατικότητα που πάντα τον χαρακτήριζε, κάλεσε να σταθεί δίπλα του και να εγκαινιάσει το έργο του το πρόσωπο που, όπως είπε, τον είχε πραγματικά βοηθήσει σε όλα.Δεν ήταν κάποιος επίσημος. Δεν ήταν κάποιος ισχυρός. Δεν ήταν κάποιος αναγνωρισμένος.

Ήταν η μητέρα μας.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ίσως ασήμαντη για πολλούς, αλλά ο σημαντικότερος άνθρωπος για εκείνον. Γιατί ο Σπύρος ξέρει να αναγνωρίζει την αξία εκεί όπου βρίσκεται πραγματικά. Και δεν ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε.

Απόψε αισθάνομαι βαθιά περηφάνια. Όχι μόνο για τον καλλιτέχνη που αναγνωρίζεται και τιμάται, αλλά κυρίως για τον άνθρωπο που υπήρξε πάντα.

Για τον άνθρωπο που μπορεί να δει ψυχή σε έναν καμένο κορμό, φωνή σε ένα άψυχο ξύλο, ζωή εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν το τέλος. Που μπορεί να μας κάνει, μέσα από την τέχνη του, να αντιληφθούμε πως ο κόσμος έχει κι άλλες διαστάσεις, αρκεί να διαθέτουμε την ευαισθησία να τις αναζητήσουμε.

Είμαι περήφανος για όσα δημιούργησε, για όσα ένιωσε, για όσα τόλμησε να δει και να κάνει ορατά και σε εμάς.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο χάρισμα ενός αληθινού καλλιτέχνη: να μη μας δείχνει απλώς τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, αλλά να μας μαθαίνει να βλέπουμε κι εμείς λίγο πιο βαθιά. Να ακούσουμε όσα δεν ακούγονται. Να αισθανθούμε όσα δεν περιγράφονται. Να αναγνωρίσουμε ζωή εκεί όπου νομίζαμε πως υπάρχει μόνο σιωπή.

Γιατί κάποια έργα δεν φτιάχνονται για να μείνουν άφθαρτα στον χρόνο. Φτιάχνονται για να αφήσουν κάτι άφθαρτο μέσα μας.

Και ο Σπύρος , το έχει ήδη καταφέρει!!!».

Leave a Comment