Από μικρό παιδί με κυρίευε έντονα αυτό το περίεργο συναίσθημα της προσμονής. Το γεγονός ότι περίμενα κάτι να συμβεί ή κάτι που είχα προσχεδιάσει να συμβεί χωρίς να γνωρίζω την έκβασή του (Θετική ή αρνητική), αυτό με κρατούσε σε υπερδιέγερση, μου ανέβαζε την αδρεναλίνη. Τα βράδια πριν κοιμηθώ πάντοτε προσμονούσα την άφιξη του πατέρα μου από τη δουλειά. Θες ο ήχος της σιδερένιας πόρτας, θες τα βήματα από τα σκαλιά, θες οι αργές κινήσεις του στην κουζίνα, θες όλα μαζί; Όπως και να ΄χει, μετά γαλήνευα και κοιμόμουν ήσυχα……
ΠερισσότεραΗ ζωτική δύναμη της προσμονής,του εκπαιδευτικού Λάζαρου Κόλλια
