Μια μέρα σαν τη σημερινή, πριν από 23 χρόνια, έφυγε από τη ζωή η Ταϋγέτη Μπασούρη, μια ηθοποιός που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.
Γνωστή στο ευρύ κοινό απλώς με το μικρό της όνομα, η Ταϋγέτη αγαπήθηκε μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους στον ελληνικό κινηματογράφο. Ξεχώρισε στην ταινία «Ο Παπατρέχας» στο πλευρό του αξεπέραστου Θανάση Βέγγου, στο «Τεμπελόσκυλο» ως η ερωτευμένη υπάλληλος δίπλα στον Αλέκο Λειβαδίτη, αλλά και στον «Θησαυρό του μακαρίτη», όπου ενσάρκωσε με μοναδικό τρόπο ένα μέντιουμ. Ακόμη και σε μικρούς ρόλους, η υποκριτική της δεινότητα ήταν τέτοια που κατάφερνε να κλέβει τις εντυπώσεις, αποδεικνύοντας το πηγαίο ταλέντο και τη σκηνική της παρουσία.
Γεννημένη το 1914 στην Αθήνα, σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου και στη συνέχεια στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Οι πρώτες της εμφανίσεις στη σκηνή τοποθετούνται στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, περίοδο που σημάδεψε όχι μόνο την καλλιτεχνική της διαδρομή αλλά και την πολιτική της ταυτότητα.
Στιγμιότυπο από την ταινία «Τεμπελόσκυλο»
Η αντιστασιακή της δράση
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στο ΕΑΜ Θεάτρου και εντάχθηκε στο ΚΚΕ, με το οποίο επανασυνδέθηκε μετά τη Μεταπολίτευση.
Από το 1944 έως το 1948 συνεργάστηκε με το «Θέατρο του Λαού» στο θεατρικό χρονικό «’41–’44», ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με σημαντικούς θιάσους της εποχής, όπως του Άλκη Προβελέγγιου, των «Ενωμένων Καλλιτεχνών», των Δήμου Σταρένιου – Αλέκας Παΐζη – Τίτου Βανδή, καθώς και με τους θιάσους των Γιάννη Ιατρού – Ζωζώς Νταλμάς και το «Θυμελικό Θίασο» του Λίνου Καρζή.
Οι ιδέες και η αντιστασιακή της δράση δεν έμειναν χωρίς κόστος. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στα κολαστήρια της Χίου, της Μακρονήσου, του Τρίκερι και του Άη Στράτη. Μετά την απελευθέρωσή της, από το 1951 και έπειτα, επέστρεψε δυναμικά στο θέατρο, ερμηνεύοντας ρόλους σε όλα τα είδη: τραγωδία, δράμα, κωμωδία, μουσική κωμωδία και επιθεώρηση, με ιδιαίτερη έφεση στους κωμικούς χαρακτήρες.
Όπως είχε δηλώσει η ίδια: «Η ιδεολογία είναι πάνω από την οικογένεια. Οι γονείς μου δεν ήταν αριστεροί, εγώ όμως έβλεπα γύρω μου την αδικία και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω, έτσι μπήκα από μικρή στο Κομμουνιστικό Κόμμα». Επίσης, θεωρούσε ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να υπερασπίζεται τα πιστεύω του μέχρι το τέλος: «Τέσσερα χρόνια κάθισα στην εξορία επειδή αρνιόμουνα να υπογράψω ότι δεν είμαι κομμουνίστρια».
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε από το 1955, με πρώτη της ταινία την εμβληματική «Κάλπικη λίρα», ενώ η τελευταία της κινηματογραφική παρουσία ήταν στην ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου «Δυο τρελοί και ο ατσίδας». Το 1973 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στη σειρά «Το 24ωρο ενός παλιατζή».
Το 1984 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο, όπου υπηρέτησε με συνέπεια και ήθος μέχρι το 1992, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε συμπληρώνοντας το απαιτούμενο όριο ενσήμων.
Η Ταϋγέτη Μπασούρη έφυγε από τη ζωή στις 28 Ιανουαρίου 2003, αφήνοντας πίσω της μια πορεία γεμάτη αγώνες, τέχνη και αξιοπρέπεια.
Ταϋγέτη Μπασούρη
