Από τα γιορτινά αλλά και πιο καθημερινά τραπέζια της παιδικής ηλικίας μου στο χωριό δεν έλειπε ποτέ το λουκάνικο. Η πιατέλα όπου το σερβίραμε, κατευθείαν από τα κάρβουνα ή το τζάκι, ζεματιστό, σχεδόν να κολυμπάει στο λιωμένο λίπος και το λεμόνι, ήταν η πρώτη που άδειαζε. Για όσους έχουμε έστω και ρίζες από τον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού, ήταν ένας μεζές που θεωρούσαμε δεδομένο. Θα έπρεπε να περάσουν δεκαετίες και να δοκιμάσω πολλά ακόμα λουκάνικα, από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό, για να αποφασίσω ότι το λουκάνικο…
Διαβάστε Περισσότερα